We ontmoeten Jacques Rogge eind september tijdens de 'Informele top van Gent' in de Kunsthal Sint-Pietersabdij, een initiatief van het Festival van Vlaanderen dat Gentse decisionmakers uit diverse sectoren samenbrengt. En als decisionmaker kan Rogge natuurlijk tellen. Toch kun je er niet omheen: dokter Rogge is flink ouder geworden. De 150 vluchten per jaar eisen hun tol. Ooit zei hij dat het voorzitterschap van het Internationaal Olympisch Comité (IOC) ook aan zijn spontaniteit vrat. Ann Bovijn, Rogges vrouw, denkt daar anders over. "Vroeger had hij meer franc parler, ja. In deze functie kan hij zich dat niet veroorloven. Hij moet diplomatisch blijven. Maar dat verandert zijn karakter niet."

Na 2013 keren Rogge en zijn vrouw voorgoed terug naar de hoeve in Deinze. Wat er dan op het programma staat? "Oei, zeer veel!", zegt Jacques Rogge. "We delen een passie voor moderne kunst en zullen weer meer galerieën afdweilen. Ik heb ook ontzettend veel boeken te lezen. En als erevoorzitter blijf ik betrokken bij grote manifestaties en ga ik regelmatig competities bekijken. Tijdens de Olympische Spelen zullen ze altijd wel een stoel voor mij reserveren. Ik zal ook weer tijd hebben om zelf te zeilen en te golfen. En de kleinkinderen moeten nog leren zeilen. We hebben het IOC niet nodig om gelukkig te zijn."

Forbes zet Rogge op nummer 67 in het lijstje van de machtigste mensen ter wereld. "Ik moet daar altijd om lachen. Ooit stond ik op zo'n lijstje een of twee plaatsen voor of na Kadhafi. Om maar te zeggen hoe vergankelijk dat is." Maar voelt hij die macht niet? "Neen. In de sportwereld heb ik uiteraard invloed, maar macht is ook daar een verkeerd woord. Zeker daar. Ik kan niemand verplichten iets tegen zijn of haar zin te doen."

En reikt die invloed dan echt niet verder dan de sport? "Ik zou niet weten waar ik anders invloed zou hebben", klinkt het. Toch wordt van Rogge soms meer verwacht. Tijdens de aanloop naar de Spelen in Peking zetten mensenrechten- en milieuorganisaties hem onder druk om publieke statements te maken. Hij koos voor de stille diplomatie, waarna sommige politici hem een amorele houding aanwreven. Tijdens de Tibetaanse protesten stelde Rogge ronduit dat het IOC in crisis was. "De fakkelloop werd gebruikt als een symbool voor al wie tegen de Chinezen en pro de Tibetanen was. De politiek gijzelde een sportevent. Onze bekommernis was: goede Spelen organiseren. Dat is gelukt: ze waren een groot succes. Maar het waren moeilijke tijden."