Van kapitaal belang

“Mijn artistieke carrière begon pas in de jaren 80, toen ik samen met mijn gezin naar Zuid-Afrika trok. We woonden vijf jaar in Johannesburg, maar hebben van de apartheid nooit veel gemerkt. Terug in België twijfelde ik om voort te werken als kunstenaar. Tot ik Germain Demeurisse van de Brugse galerie Minotaurus tegenkwam. Hij stimuleerde me om door te gaan. In die periode creëerde ik mijn ‘bomannetje’: een universele mensfiguur die uitgroeide tot mijn handelsmerk. Ze zien er allemaal hetzelfde uit. Met andere woorden: iedereen is hetzelfde. Blank of zwart, man of vrouw. En ze hebben een vierkant hoofd zonder gezicht, omdat we allemaal geconditioneerd zijn door de indoctrinerende maatschappij. Na al die jaren ben ik mijn bomannetje nog lang niet beu. Het zijn bouwstenen waarmee ik keer op keer iets nieuws maak. Je kunt zeggen dat in plaats van klei, het bomannetje mijn medium is geworden.”

"Het klassieke model van ontwikkelingssamenwerking – het rijke Noorden brengt geld en kennis naar het arme Zuiden – is niet meer van deze tijd. De onderlinge verhoudingen in de wereld zijn ontzettend veranderd. Zo is voedselschaarste niet langer het probleem van arme Afrikanen. Ook België, dat bijna al zijn voedsel importeert, krijgt ermee te maken. Grote voedselbedrijven zijn bang dat ze op lange termijn onvoldoende grondstoffen hebben. Daarom investeren ze in directe relaties met producenten. En ze kiezen steeds vaker voor duurzaam geproduceerde producten."

"StarMeal ontstond uit mijn eigen frustratie: jarenlang moest ik elke middag een smoske eten. Dus begon ik opwarmmaaltijden en slaatjes te leveren aan bedrijfskantines. Na een tijdje verdwenen de warme maaltijden uit het assortiment en investeerde ik in het slaatjesbedrijf. Dat was al vier generaties in handen van de familie Vanlommel.  Zij verkochten hun slaatjes aan grote supermarkten die er hun eigen huismerk op plakten. Samen met mij stampte de jongste telg Lieven hun eigen merk StarMeal uit de grond. Als testcase stonden we op Rock Werchter. Toen de rockende pubers de frituur lieten staan voor StarMeal wisten we: dit zit goed."

“Vijf jaar geleden zaten we alle drie in hetzelfde schuitje: we hadden een job, maar zochten een nieuwe uitdaging. En toen kwam Bruno met zijn idee voor Café Costume: hippe maatpakken tegen een democratische prijs. Vanaf het eerste moment voelde het supergoed om samen te werken als neef en nichten. En we konden de kunst een beetje afkijken van onze drie vaders die samen het mannenmodemerk Van Gils van hun vader overnamen. Toen dat twintig jaar geleden failliet ging, begonnen ze met The Makers: een bedrijf dat pakken maakt voor grote merken. We zagen hen lachen en ruzie maken, maar vooral goed samenwerken. Ook in mindere tijden. Als familie heb je toch een onvoorwaardelijke vertrouwensband.”